Chapter 25:
(Rachelle's POV)
Kinabukasan, pag-uwi ko galing sa school, as usual, wala nanaman si Joey.
Ooohh lala! Mukhang sinipag si Joey at tinamaan ng kung anong kidlat ah. Nilinis ba naman ung kwarto ko~ :D
Pumasok ako sa loob. Tingin-tingin sa paligid... Nakz... ano kayang espirito pumasok dun? Shining shimmering splendid ang mga thingiez ko! ;D
"Tao?"
Lumabas ako ng kwarto ko. Nakita ko si Joey sa may pinto, pawis na pawis. Mukhang bagong uwi lang. Nung nakita nya ko, ngumiti kagad sya.
Joey: May dala akong milkshake para syo.
Wow.. Tadtad sa pagkakapabait... -__-
Ako: Anong kailangan mo?
Joey: Hm?
Lumakad sya papunta sa dining room. Sunod naman ako. Nilagay nya lang pala ung milkshake ko dun sa lamesa.
Ako: Stop the innocent act. Nilinis mo ung kwarto ko... Ngayon binibigyan mo ko ng milkshake... Anong ginawa mo?
Joey: Wala ah.
Ako: Neknek mo! Pa-inosente ka pa dyan.
Joey: Okay okay.
Lumapit sya sa'kin, all smiles pa.
Langya, pawis na nga't lahat, ang bango pa rin ng mokong!
Whoosah! Ano bah tohng iniisip ko? @.@
I stepped back. Layuan dapat ang tukso.
Ako: Well?
Joey: Uh.. ano. Mamayang gabi dito matutulog si Wally, okay? Okay! :D
O_O
After saying that, he immediately ran sa kwarto nya. Na-stuck ako sa lugar ko, trying to digest the information. Nung nag-sink in na sya, tsaka ako nagising.
Ako: Huwaaat!??!
Hinabol ko si Joey sa kwarto nya. Anong pinagsasabi nyang dito matutulog ung kaibigan nyang daig pa ang nakainom ng 10 tasa ng kape?!?
Joey: Inimbita nila sarili nila eh.
Ako: Nila?
Joey: Uh yeah... Kasama nga pala si Ronald...
Ako: Ronald!?
Joey: Tsaka si Andrew...
Ako: Papatulugin mo silang lahat dito?!?! Nag-iisa akong babae dito?!?! OKAY KA LANG?!??!
Joey: Wag kang mag-alala, di ka naman pag-iinteresan nung mga un. May magagandang babae na nakikita gabi-gabi ung mga un sa bar.
Lumakad ako sa kama nya, sabay hablot nung unan nya at bato sa kanya.
Ako: Anong sinasabi mo? Na di ako maganda?!?
Joey: Kaw naman, masyadong sensitive. So, okay lang?
Ako: *sigh* As if naman may magagawa pa ko noh...
Joey: Yup, tama ka dyan. Wala ka nanaman talagang magagawa. :D
Binato ko sa kanya ung isa pang unan. This time -- sapol! wahahahaha ;D
(Rachelle's POV)
Kinabukasan, pag-uwi ko galing sa school, as usual, wala nanaman si Joey.
Ooohh lala! Mukhang sinipag si Joey at tinamaan ng kung anong kidlat ah. Nilinis ba naman ung kwarto ko~ :D
Pumasok ako sa loob. Tingin-tingin sa paligid... Nakz... ano kayang espirito pumasok dun? Shining shimmering splendid ang mga thingiez ko! ;D
"Tao?"
Lumabas ako ng kwarto ko. Nakita ko si Joey sa may pinto, pawis na pawis. Mukhang bagong uwi lang. Nung nakita nya ko, ngumiti kagad sya.
Joey: May dala akong milkshake para syo.
Wow.. Tadtad sa pagkakapabait... -__-
Ako: Anong kailangan mo?
Joey: Hm?
Lumakad sya papunta sa dining room. Sunod naman ako. Nilagay nya lang pala ung milkshake ko dun sa lamesa.
Ako: Stop the innocent act. Nilinis mo ung kwarto ko... Ngayon binibigyan mo ko ng milkshake... Anong ginawa mo?
Joey: Wala ah.
Ako: Neknek mo! Pa-inosente ka pa dyan.
Joey: Okay okay.
Lumapit sya sa'kin, all smiles pa.
Langya, pawis na nga't lahat, ang bango pa rin ng mokong!
Whoosah! Ano bah tohng iniisip ko? @.@
I stepped back. Layuan dapat ang tukso.
Ako: Well?
Joey: Uh.. ano. Mamayang gabi dito matutulog si Wally, okay? Okay! :D
O_O
After saying that, he immediately ran sa kwarto nya. Na-stuck ako sa lugar ko, trying to digest the information. Nung nag-sink in na sya, tsaka ako nagising.
Ako: Huwaaat!??!
Hinabol ko si Joey sa kwarto nya. Anong pinagsasabi nyang dito matutulog ung kaibigan nyang daig pa ang nakainom ng 10 tasa ng kape?!?
Joey: Inimbita nila sarili nila eh.
Ako: Nila?
Joey: Uh yeah... Kasama nga pala si Ronald...
Ako: Ronald!?
Joey: Tsaka si Andrew...
Ako: Papatulugin mo silang lahat dito?!?! Nag-iisa akong babae dito?!?! OKAY KA LANG?!??!
Joey: Wag kang mag-alala, di ka naman pag-iinteresan nung mga un. May magagandang babae na nakikita gabi-gabi ung mga un sa bar.
Lumakad ako sa kama nya, sabay hablot nung unan nya at bato sa kanya.
Ako: Anong sinasabi mo? Na di ako maganda?!?
Joey: Kaw naman, masyadong sensitive. So, okay lang?
Ako: *sigh* As if naman may magagawa pa ko noh...
Joey: Yup, tama ka dyan. Wala ka nanaman talagang magagawa. :D
Binato ko sa kanya ung isa pang unan. This time -- sapol! wahahahaha ;D
► Post a Comment || Back To Chapters ◄
